Byłem nastoletnim metalowcem

Tak zatytułowaną stronę internetową pokazywał mi kiedyś znajomy. Jej pojawienie się oznaczało, że znika pewne tabu kulturowe w dziedzinie przyznawania się do swoich korzeni. Ktoś zaproponował ludziom przysyłanie swoich zdjęć z czasów metalowej pasji i obecnie (w wypadku zainteresowania muzyką metalową różnice tradycyjnie bywają największe i najbardziej zabawne), jednocześnie zachęcając obecnych biznesmenów i urzędników do coming outu. Bardzo mi się to podobało – i nawet sam parokrotnie dokonywałem metalowego odkrycia się w towarzystwie, prowokując innych do wspomnień. Tak się rozpędziłem, że nawet kupiłem sobie 2-3 ulubione płyty z czasów metalowego (bardzo wczesnego, dodajmy) epizodu w moim życiorysie.
Piszę to wszystko tylko po to, żeby dziś uznać całe to ukrywanie bądź obnoszenie się z metalową – tak skrajną, wydawałoby się – przeszłością za niepotrzebne. Rok 2009 wszystko zmienia. W konkursie kapel Neuro Music we wrocławskim Firleju, któremu miałem przyjemność współjurorować (wstęp do festiwalu Asymmetry – swoją drogą ukłony dla klubu, każdy by chciał mieć taki w sąsiedztwie), na sześć zespołów na scenie mieliśmy tylko – jak skwapliwie wyliczył mój współjuror Jarek Szubrycht – trzech długowłosych. A to, co się dzieje w kwestii fryzur, jest tylko odbiciem całego mentalu obecnych metalowców, szczególnie tych z alternatywnego pobocza sceny. Do punka i hardcore’u sięgali od dawna, teraz doszedł do tego ambient, muzyka oparta na dronach, post-rock i jeszcze mnóstwo innych gatunków w podobnej mierze zajmujących przecież alternatywno-rockową młodzież. A może to już po prostu jedna alternatywno-rockowe środowisko i etykietki z przeszłości w ogóle nie są ważne.
Wiem, wiem, piszę tutaj non-stop o neofolkowcach, więc moja opinia może się wydać mało wiarygodna, ale proszę posłuchać Tides From Nebula, zwycięzców tego konkursu (płyta niebawem, a na MySpace są tutaj). Dobrze by było jeszcze przy okazji zobaczyć ich na koncercie. Porównać z Godspeed…, Mogwaiem, a nie tylko z Isis czy Neurosis. Ba, można by nawet doszukiwać się jakiegoś powinowactwa z zespołami sceny psychodelicznej.
Pozostali (Fifty Foot Woman, Forge of Clouds, Ketha, Proghma C, Sway) też pokazali się bardzo dobrze (osobiście miło mi się słuchało szczególnie brzmienia tych pierwszych, ale najlepiej w utworze instrumentalnym), ale  dokooptowana w drodze wyjątku przez jury Tides From Nebula (był taki punkt w regulaminie, skorzystaliśmy) przekonała do siebie także publiczność na miejscu (zebrali prawie 50 procent głosów i nagrodę publiczności). Cóż jeszcze dodać? Że większość ze słuchaczy stanowili ludzie z tego środowiska, o którym było w poprzednim akapicie. Nie było już tak jak w latach 80., że każdy przechodził przez metalowy okres, a potem w nim zostawał, albo wychodził z tego jak z różyczki. Nie. Tym razem metal przyszedł do nas sam, w sposób naturalny. Z łatwością znajdziecie na to co najmniej 666 dowodów, a nit tylko tych sześć, które wzięły udział w konkursowym koncercie w Firleju.