Natomiast nigdy w życiu nie zgodzę się że Van Halen kiedykolwiek wydał dobrą brzmieniowo płytę. To jest świetna muzyka, ale bardzo słaba realizacja BEZ masteringu chciałbym zaznaczyć.

Jesli chodzi o brytyjskiego rocka to od bardzo wielu lat opiera się on o kompresję w śladach jak i w sumie. Pracując przy takiej muzyce zauważyłem że niewiele trzeba w masterignu żeby mieć parówkę.

A co do parówki i przesadnego masteringu, to odsyłam wszyskie złote uszy do płyty Wethered zespołu Creed która brzmi świetnie, byćmoże jest to brzmieniowo najlepsza rockowa płyta, a poziom sredni na tej płycie wynosi około -9dB co bije większość rekordów. Wavelet wygląda jak tramwaj i co z tego? skoro płyta brzmi doskonale.

To muzyka dziś, zwłaszcza rockowa jest bardzo gęsta aranżacyjnie i mocna i dlatego wavlet wygląda tak jak wygląda, natomiast jeśli ktoś jazz, czy pop tnie tak wysoko z poziomem, to chyba go Bóg opuścił, ale temat poruszony został apropos muzyki rockowej, więc się wypowiadam.

Pozdrawiam, Marcin.

Bardzo ciekawy artykuł, zgadzam się z jego ideą, bardzo trafne również komentarze. Jedna rzecz jednak według mnie jest nadużyciem – chodzi o termin “przesteru”. W prezentowanym przykładzie, jak zresztę w 99% innych współczesnych nagrań muzyki popularnej, tak włąśnie wygląda przebig czasowy. Nie jest to jednak “przester” a powiedział bym “doster”. Nagrania są “dopychane” używając limitera do 0 dBFS (Full Scale) czy ewentualnie ok. -0,2;-0,3 dBFS). Więże się to oczywiście z pewna zmianą barwy, ale nie jest to fizycznie, czy cyfrowo przesterowany sygnał.

pozdrawiam
Łukasz

Bardzo ciekawy artykuł, zgadza się z jego ideą, bardzo trafne również komentarze. Jedna rzecz jednak według mnie jest nadużyciem – chodzi o termin “przesteru”. W prezentowanym przykładzie, jak zresztę w 99% innych współczesnych nagrań muzyki popularnej, tak włąśnie wygląda przebig czasowy. Nie jest to jednak “przester” a powiedział bym “doster”. Nagrania są “dopychane” używając limitera do 0 dBFS (Full Scale). Więże się to oczywiście z pewna zmianą barwy, ale nie jest to fizycznie, czy cyfrowo przesterowany sygnał.

pozdrawiam
Łukasz

Myślę że nagrania o dużej dynamice mają przegrane z wszelką muzyką tła (niestety, żeby nie było niedomówień). Taki dynamiczny numer musi od razu być puszczony dośc głośno, żeby było słychać ciche partie, i żeby skok dynamiki przy wszelkich “uderzeniach” robił właściwe wrażenie, z resztą będące integralną częścią kompozycji i zamysłu kompozytora…

Inna rzecz, która trafia w samo sedno to czyjaś uwaga na temat californication – od razu mi nie pasowało, że to nagranie aż pierdzi całe, a Kiedis brzmi jakby jechał przez auto-tune’a od pierwszego do ostatniego numeru, co z resztą możliwe, jak przypomnę sobie jego śpiewacze wyczyny np. z koncertu na Woodstock 94′ (skądinąd bardzo fajnego).

Nie znam się na masteringu, ale widzę, że są dwa rodzaje nagrań (pomijam te, które po prostu nie brzmią jak wspomniane

kalifornikejszyn): takie które brzmią wszędzie nieźle i mocno – w aucie na średniawym sprzęcie, w domu itp. i takie które brzmią dobrze, ale tylko na sprzęcie przyzwoitym – przychodzi mi tu do głowy starutkie i genialne Living Colour “Stain” – w aucie prawdopodobnie się nie sprawdzi. Instrumenty są głośne, ale bardzo indywidualne i selektywne – idą swoimi pasmami tak jak brzmią naprawdę, nie są natomiast podbite na całej szerokości pasma. Taki bas straci się na kiepskim pierdziaku no i zapyta ktoś “czemu nie ma basu” a potem powie klasyczne “ej, puść coś fajnego”.

Jeszcze raz – świetna myśl z zamieszczeniem screenów z wav’ami z różnych nagrań.

pozdrawiam,
kuba