Beep beep beep beep beep beep beep

SIMONE WHITE
“I Am the Man”
Honest Jon’s 2007
>>>4<<

Dłuższa przerwa na blogu tylko i wyłącznie z powodu zawrotu głowy w pracy. W sumie korciło mnie, żeby napisać tu o paru wkurzających rzeczach, ale zaczynać rok od jakiejś hejterady? Zacznijmy go lepiej miło. Najsmaczniejszymi ogryzkami z roku 2007. W oczekiwaniu na album Cat Power mam na przykład Simone White, której płyta przyszła wreszcie niedawno Pocztą Polską. A ponieważ z powodu nowej reklamy Audi R8 jest to aktualnie najbardziej poszukiwana rzecz na tym blogu , z przyjemnością pochylę się nad sugestiami poszukiwaczy. Tym bardziej, że oryginał wygląda ślicznie – Simone przewrotnie wrzuciła tu zdjęcia swojej matki i babki, po których jasno widać, że też robiły w przemyśle rozrywkowym. Wychodzi na to, że babka śpiewała jazz w dość skąpym stroju, a matka uprawiała taniec brzucha. Ciotka – jak gdzieś piszą – pisała piosenki. White też pisze, i to te najlepsze na swojej płycie, w dodatku wychodzą jej znakomite teksty – nie mam tu koniecznie na myśli osławionej “The Beep Beep Song”, tylko dwie gorzkie i złośliwe ballady o stanie ducha Ameryki: “The American War” (można znaleźć ją trzy wpisy niżej, w zestawie moich ulubionych nagrań roku) i “Great Imperialist State”. “Czy pamiętacie jeszcze amerykańską wojnę? Wszystkich ludzi, których zbombardowaliśmy?” albo – już bez tłumaczenia – “Did you ever think this was the greatest country in the world / With freedom and democracy and SUV’s called “Liberty” for every boy and girl / The oyster chokes on its own pearl”. Jest takich fragmentów kilka.

Simone, Amerykanka w brytyjskich barwach (czy aż tak nie lubi swojego kraju?), brzmi trochę jak Cat Power, ale bardziej jeszcze jak podopieczni swojego producenta. Mark Nevers, który przeniósł się do Nashville i założył własne studio, z którego niejeden alt-countrowy zespół wynosił mastery, wyprodukował wcześniej płyty Willowi Oldhamowi i grupie Lambchop. I szczególnie ascetyczne brzmienie i wyciszone nagrania tych ostatnich mogą być jakimś kluczem. No ale “I Am the Man”, drugi album White (pierwszego nie znam) robi wrażenie nieco bardziej rozbujanego, prostszego, w pewnym sensie łatwiejszego. A Simone ma nieco bardziej szablonowy, dość wysoki głos. No i paru kompozycji mogłoby tu nie być (czy już pisałem, że nie chodzi o te napisane przez Simone White?) – wówczas płyta byłaby bardziej równa i z całą pewnością wylądowałaby u mnie we wszystkich możliwych topach ubiegłego roku. Chociaż z takimi albumami trzeba ostrożnie, bo jeszcze parę z tych przewidywalnych piosenek może zupełnie nieprzewidywalnie i znienacka uderzyć swoim urokiem. Bo znudzić się z całą pewnością nie mogą, o czym świadczy casus “The American War” w moim wypadku. Słuchać, po prostu słuchać, i to nie tylko beep beep beep.
Aha, jak ktoś jeszcze nie zauważył, to PJ Harvey, Current 93 i Rufus Wainwright całkiem niedługo w Polsce. Słabo?